உடைந்து போகும் என் மனதிற்காக..


அறுந்து போகிறேன்.. உயிரோடு எரிந்து போகிறேன்.. உன்னை தினம் நினைத்து நினைத்து புதைந்து போகிறேன்.. இவ்வளவு அருகில் இருந்தும், எவ்வளவு தொலைவில் இருந்து வதைக்கின்றாய். கடந்து போனாலும் மறந்து போகாமல் நிற்கின்ற சில ஜென்ம சாபங்கள்.. உடைந்து போகும் என் மனதிற்காக, உன் உதிரம் வேண்டாம் உயிரே.. ஒரு நிமிடம் புன்னகைத்தால் போதும்..! உன் கோபம் எண்ணம் மணலில் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் புதைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்… இன்று அது என்றோ ஒரு நாள் அதிலேயே என் மூச்சும்…

விழியோரப் பார்வை…


விழியே உன் இமை போல என்னோடு அவள் வேண்டும்… துளியும் விலகாமல் இணைந்தே வாழ வேண்டும்…

கண்ணன் காதலி


மனதை களவாடிடும் கண்கள் ஏன் கொண்டாயோ கண்ணா!! கனவில் உறவாடிய நெஞ்சம் ஏன் பதைக்கிறது கண்ணா!! உன் விழி வீசிய காந்தத்தில் ஓடி வந்து ஒட்டிக் கொண்டது என் நெஞ்சம்!!

காதலிப்பாய் என்பதற்காக.


  உனைக் காண என் கண்கள், எத்தனை வருடம் காத்திருக்க வேண்டும்.. என் கண்ணீர் துளிகள், அது என் கண்களில் உள்ள வரை காத்திருப்பேன்..

முடிவில்லா பாதையில்


முடிவில்லா பாதையில் முகம் தெரியா பெண்ணொருத்தி தனிமையிலே தனக்கான வழி தேடி போனாள்!

ஆயுள் வரை வேண்டும் அம்மாவின் அன்பு


ஆயுள் வரை வேண்டும் என் அம்மாவின் அன்பு.. அம்மா கை விரல் பிடித்த கனம், அழுகை மறந்த காலம். அவளின் அரை விரலை என் துளி கையால் ஒளித்து வைத்ததிலொரு ஆனந்தம். கற்களும் முற்களும் கூட, சொர்க்க வாசலாய் தோன்றும் அவள் விரல் பிடித்த நேரம்.

யாருக்கும் வழி தெரியா காட்டுக்குள்


தனிமை.. யாருக்கும் வழி தெரியா காட்டுக்குள், ஒரு தனிமையான வாழ்க்கை.. வானத்து நிலவின் வாழ்க்கை தனிமை தான் என்றாலும் நான் நிலவல்லவே.. சூரியன் தொடா பூமி போல்,

கண்ணில் ஓர் காதல் கனவு


தண்ணீரில் மிதக்கும் தாமரை, மழை நீர் பட்டதும் மூடிவிடும். ஆனால், ஏனோ உன் பார்வை பட்டும், மூடவில்லை என் கண்கள். இமைக்காமல் நோக்கும் உன்னை.. வானோடு வெண்மேகம்

என்றென்றும் உன்னோடு நான்


என்ன செய்கிறாய்.. என்னிடம் நீ என்ன செய்கிறாய்.. தென்றல் தீண்டிய பூவின் இதழ் போல், அசைகிறது என் மனம். உலகை இரசிக்க விரும்புகிறேன், உன் விரல் கோர்த்து.

தனிமையின் எல்லைகள்


அடிகளைத் தேடுகிறேன், அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க, வேதனை என்னும் கத்தியால் வெட்டப் பட்டதை மறந்து. சில்லரையாய் சிதறும் சிரிப்பு, உற்பத்தியில்லாத இதயத்தின் இடையில் இருந்து. கல்லோடும் மண்ணோடும்

காதலர் தினம்


காதல்…! ஒற்றை வார்த்தை கொண்டுள்ளது, ஓராயிரம் வித்தை.. காதல் நம்மை தொட்ட நோடி போதும், வானத்தையே எட்டி விட தோன்றும். தொலையாத தூரம் கூட தொலைந்து தான் போகுமே, காதல் கை கோர்த்து நடந்தால்.. காதல் தழுவிய கனம் – மனதில்

பச்சை நிறப் பாவை


பச்சை நிற சேலை கட்டி படுத்திருக்கும் பாவை அவள். உச்சி மலை ஓரத்திலே குடியிருக்கும் குமரி அவள். தொட்டில் கட்டி சீராட்டி தாலாட்டும் தாய் நிலம். பூமியெங்கும் படர்ந்திருக்கும் பச்சை நிற வானம்.

மழை நேர மண் வாசம்


புகை சூழந்த நேரம், என் புவியெங்கும் ஈரம். மலை சூழ்ந்த மேகம், என் கனவெங்கும் தாகம். விண் மழை நீர் போல், என் கண்ணீரும் பொழிந்திடவே

இருவரிடையில்..


அந்தி மாலை அழைக்கின்ற வேளை, ஆகாயமெங்கும் காதல் அலை. அசைகின்ற காற்றில் அலைகின்ற மனதின் ஆசைக்கு இல்லையே எல்லை. என்ன இது மாற்றம்?