மண் மகளின் மனம்


மனம் உடைந்து கிடக்கிறேன். உங்கள் திருக்கரம் என்னை தழுவிட மறுப்பதால்.. வாழ முடியாதோர்க்கும் வாழ்வு கொடுத்தேன். உங்கள் அரை சாண் வயிறு கழுவ-என் உயிர் ஆவியையும் சேர்த்து கொடுத்தேன். உங்களுக்காக நான் பட்ட பாடு, பொட்டல் நிலத்தில் பூத்த கள்ளியாய்

அன்பான அம்மாவுக்கு


உதிரங்கள் சொட்டச் சொட்ட உயிர் கொடுத்த தாயே, உன் உதிர்கின்ற கூந்தல் இழை சுமக்க வரம் தருவாயே. துணிச்சல் இல்லை அம்மா, உன்னை போல் வளைந்திட. காடு கரை அலைந்தாய், கல் சுமந்து காப்பாற்றினாய்,

என் பாதையின் பதிவுகள்-1


என் காதிலே காதல் கானம் நுழைந்து கொண்டிருந்தது பக்கத்துக் கடையின் இசைப் பெட்டியில் இருந்து. நானும் கேட்டு ரசித்த படி பேருந்து நிருத்தத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன். அருகில் நான்கு நடுத்தர வயதுடைய பெண்களும், கொஞ்சம் வயது முதிர்ந்த ஒரு முதியவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். தெருவில் மக்கள் கூட்டத்திற்கும் பஞ்சம் இல்லை. நிருத்தத்திற்கு பின்னால் ஒரு புது மணத்தம்பதிகள்

என் மனதில் உள்ளதை சொல்கிறேன்


என் மனதில் உள்ளதை சொல்கிறேன். சரியானதை ஏற்றுக்கொண்டு தவறை தயவு கூர்ந்து தெரிவியுங்கள் தோழமைகளே. இது என்னைப் பற்றி நான் அறிந்திட ஒரு வாய்ப்பாக அமைய விரும்புகிறேன். தோற்பது துயரம் என்று துவண்டு போன தோழமையே தோல்வி துயரம் இல்லை, தோற்பவர் மூடர் இல்லை. பாரத்தைக் கொடுத்த வாழ்க்கை பாதையை கொடுக்காதா என்ன? வஞ்சகம் நிறைந்த உலகமடா. அதில் வாழத் தெரிந்தவன் மேதையடா.. இது

தோள் கொடுக்கும் தோழமையே


வானுக்கு பூமி நட்பு.. பூமிக்கு இயற்கை நட்பு.. கோவிலுக்கு பக்தி நட்பு.. குழந்தைக்கு அன்பு நட்பு..   தாய்க்கு தாய்மை நட்பு.. தந்தைக்கு அறிவு நட்பு..

நிமிர்ந்து பார்


நீளமான பாதை நேராக இல்லை – கொஞ்சம் நிமிர்ந்து பார்! நீ செல்லும் பாதையில் எல்லை இல்லை உனை மிஞ்சிடும் உன் நாட்களைப் பார்!

என் மனதைத் தொட்ட நிகழ்வுகள்


அது நான் கண்ட காட்சி. அன்று வழக்கம் போல் அலுவலகம் சென்று, பணி முடித்து மாலை வீடு திரும்ப பேருந்து நிலையத்தில் பேருந்துக்காக காத்திருந்தேன்.. அப்போது என் மனதில் உடல் களைப்பின் பிரதிபலிப்பும், மனக்களைப்பின் சோர்வுகளும் சுமந்து நின்றிருந்தேன்.. “தினமும் இதே சுழற்சி… காலை எழுந்து புறப்பட்டு அலுவலகம், வேலை முடித்து வீடு” என்று என்னை சலித்துக் கொண்டுடிருந்த வேளை அது..! அப்பொழுது என்னைக் கடந்து சென்றது ஒரு தள்ளு வண்டி. அப்போது குளிர்காலம் என்பதால் சூடான…