கண்ணீர் கவிதைகள்-8


ஒத்த சொல்லு சொன்னாயே அம்மா..என் மொத்த உசுரும் புன்னா போச்சுதம்மா..கல்லு போல நின்னேனே..நீ கட்டையில போகும் போது.. மொத்த பூமி என் முன்னேசுத்தாம தான் நிக்குதம்மா..கண்ணு பட்டு போகுமுன்னுஉன் கண்ணுக்குள்ள என்ன வச்சாயே.. உன் கண் விழியும் கருத்துடுச்சே..என் கண்ணீரும் முறுகிடுச்சே..முத்து முத்தா நீ சிரிச்ச சிரிப்பெல்லாம்கொத்து கொத்தா எரியுதம்மா..

கண்ணீர் கவிதைகள்-7


கொலை அறுந்து போகிறது.என் உயிர் ஆவி வேகிறது.எதற்காக இந்த பிறவி,எதற்காக இத்தனை வலி..சாவும் சற்று யோசிக்கிறதே,என்னை அணைக்க மறுக்கிறதே..🥺 தமிழ் இளவரசி..

கண்ணீர் கவிதைகள்-6


பெற்ற தகப்பனாகவே இருந்தாலும்உற்றது இல்லை எனில்ஊனம் போன்றதே வாழ்க்கை..😢 வாழ்கையில் நான் தொலைத்த நிம்மதி.என் அருகில் வர பிடிக்காத சந்தோஷம்.சுற்றி ஆயிரம் ஆட்கள் இருந்தாலும்,அனாதையாய் நின்ற நிமிடங்கள்..😢 புரிய முடியாத சூழ்நிலை,புரிந்து கொள்ளாத என் நிலை..😢 இதயம் கனத்து தரையில் இறங்கி விடும் போல இருக்கும் அந்த நொடிகள்..😢 தமிழ் இளவரசி…

கண்ணீர் கவிதைகள்-5


இருக்கும்போது யாருடைய அன்பும் நமக்குப் புரிவதில்லை… இழந்த பின்பு வருந்துவதால் இழந்தவர்கள் மீண்டும் வருவதில்லை…💔🥺 தமிழ் இளவரசி…

வெற்றியின் வார்த்தைகள்-3


சொத்துபத்து ஏதுமில்லை.. சொந்த பந்தம் நாதி இல்லை.. நொந்து போய் அழுதாலும் நெஞ்சுக்கு ஆறுதல் சொல்ல ஆளில்ல.. கல்லு முள்ளு கிழிக்கத்தான் கஷ்டப்பட்டு, சொந்த காலில் நின்னேன் நான்.. எனக்கு இதுவே பெரிய சாதனை தான்..😎✋ தமிழ் இளவரசி…

கண்ணீர் கவிதைகள்-4


என்றாவது ஒரு நாள் நான் சொன்ன வார்த்தைகளின் அர்த்தம் உனக்கு புரியும்.. ஆனால் அப்போது உன்னருகில் நான் இருக்க மாட்டேன்…🥺💔 தமிழ் இளவரசி…

உடைந்து போகும் என் மனதிற்காக..


அறுந்து போகிறேன்.. உயிரோடு எரிந்து போகிறேன்.. உன்னை தினம் நினைத்து நினைத்து புதைந்து போகிறேன்.. இவ்வளவு அருகில் இருந்தும், எவ்வளவு தொலைவில் இருந்து வதைக்கின்றாய். கடந்து போனாலும் மறந்து போகாமல் நிற்கின்ற சில ஜென்ம சாபங்கள்.. உடைந்து போகும் என் மனதிற்காக, உன் உதிரம் வேண்டாம் உயிரே.. ஒரு நிமிடம் புன்னகைத்தால் போதும்..! உன் கோபம் எண்ணம் மணலில் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் புதைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்… இன்று அது என்றோ ஒரு நாள் அதிலேயே என் மூச்சும்…

உள்ளக் கொலை


வெறுப்பு என்னும் நெருப்பு மூட்டி வேகமாய் அம்பினை விட்டெறியும் உன் கண்கள்! ! தோராயமாய் தொண்ணூறு சதவிகிதம் இருக்கும்.. நானோ முடிந்த வரை என் மீது நீ கொண்ட பத்து விகித பாசத்தை எண்ணி மகிழ்கிறேன்! ! குருதி சொட்டச் சொட்ட நின்ற போதும் தோன்றவில்லை இந்த வலி.. பார்வையிலே சுட்டெரிக்கும் உன் கோபம் கனம் தவறாமல் தந்தது மரண வலி! ! ! https://wp.me/p7VpEV-29

வலி…


வலி… வானை விட நீளமானது… சில நேரம் பேசும் போது வலி.. பல நேரம் பேச்சைக் கேட்கும் போது வலி… வாழ்க்கை பல பாடங்களை வலியின் வாயிலாகவே கற்பிக்கிறது…

மனதோடு மயக்கமோ


உயிரே… உன் அருகே வாழ்ந்தால் போதும்… உயிர் மயக்கம் தோன்றும் தோன்றும்… காதலே… கரை தாண்டிய தூரம் இருந்தும், கடல் தொலைவாய் ஏங்கும் ஏங்கும்… என் மனதில் பற்றிய மயக்கம், உன் மதியும் உணர்ந்திட ஏக்கம்…

நான் கண்ட நிஜங்கள்.


ஐந்தறிவு ஜீவன் ஒன்று, கவலையால் தன் மனதைக் கொன்று, தெருவோரம் படுத்திருந்தது கண்ணீரோடு, தன் குட்டிகளுக்கு பால் கொடுத்தபடி..

உன் வாழ்வை நீ வாழ்ந்திடு மனமே..


வாழ்க்கை புரட்டிய பல சுவடுகள் நம் எல்லோர் மனதிலும் இருக்கும். எது இருந்தாலும் சரி, இப்பொழுது இந்த நிமிடம் நாம் நமக்கு என்ன செய்தோம். சம்பாதிப்பது, படிப்பது எல்லாம் தாண்டி நம் மனதிற்கு எத்தனை நாள் நிம்மதி கொடுத்திருப்போம். 

முடிவில்லா பாதையில்


முடிவில்லா பாதையில் முகம் தெரியா பெண்ணொருத்தி தனிமையிலே தனக்கான வழி தேடி போனாள்!

அடி எடுத்து வைக்கிறேன்


தெருவெல்லாம் பிளந்திருக்க தீ பற்றியது என் தேகமெல்லாம். ஒரு சொட்டு நீர் தேடி ஓடியது கால்களெல்லாம். எரிகிறது தேகம், உறிகிறது உள்ளம். ஓடுகிறேன் ஒரு பொட்டு ஈரம் தேடி ஓடுகிறேன். எல்லை தென்படா தருணம் இது.

ஆயுள் வரை வேண்டும் அம்மாவின் அன்பு


ஆயுள் வரை வேண்டும் என் அம்மாவின் அன்பு.. அம்மா கை விரல் பிடித்த கனம், அழுகை மறந்த காலம். அவளின் அரை விரலை என் துளி கையால் ஒளித்து வைத்ததிலொரு ஆனந்தம். கற்களும் முற்களும் கூட, சொர்க்க வாசலாய் தோன்றும் அவள் விரல் பிடித்த நேரம்.

கானகத்தின் கதறல்


கொழுத்தும் வெயிலில் குடையாய் நிழல் தந்த மரம் – இன்று உயிரை இழக்கும் நிலை இந்த உலகில் வர காரணம் ஏனோ?

யாருக்கும் வழி தெரியா காட்டுக்குள்


தனிமை.. யாருக்கும் வழி தெரியா காட்டுக்குள், ஒரு தனிமையான வாழ்க்கை.. வானத்து நிலவின் வாழ்க்கை தனிமை தான் என்றாலும் நான் நிலவல்லவே.. சூரியன் தொடா பூமி போல்,

என்றென்றும் உன்னோடு நான்


என்ன செய்கிறாய்.. என்னிடம் நீ என்ன செய்கிறாய்.. தென்றல் தீண்டிய பூவின் இதழ் போல், அசைகிறது என் மனம். உலகை இரசிக்க விரும்புகிறேன், உன் விரல் கோர்த்து.

தனிமையின் எல்லைகள்


அடிகளைத் தேடுகிறேன், அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க, வேதனை என்னும் கத்தியால் வெட்டப் பட்டதை மறந்து. சில்லரையாய் சிதறும் சிரிப்பு, உற்பத்தியில்லாத இதயத்தின் இடையில் இருந்து. கல்லோடும் மண்ணோடும்

ஆகாயக் கழுகுகள்


அம்மா கை விரல் பிடித்த கனம் கணம் அழுகை மறந்த காலம். அவளின் அரை விரலை என் துளி கையால் ஒளித்து வைத்ததிலொரு ஆனந்தம். கற்களும் முற்களும் கூட, சொர்க்க வாசலாய் தோன்றும் அவள் விரல் பிடித்த நேரம். அவள் கட்டிய முந்தானை கந்தலாயினும் கூட, அதில் கண்ட வாசனை சுகத்தை இன்னும் பெற இயலவில்லை பிறர் எவரிடமும். வெட்டிய மூங்கிலில் பற்றிய தீ போல அவள் விழிகள்.