முடிவில்லா பாதையில்


முடிவில்லா பாதையில் முகம் தெரியா பெண்ணொருத்தி தனிமையிலே தனக்கான வழி தேடி போனாள்!

அடி எடுத்து வைக்கிறேன்


தெருவெல்லாம் பிளந்திருக்க தீ பற்றியது என் தேகமெல்லாம். ஒரு சொட்டு நீர் தேடி ஓடியது கால்களெல்லாம். எரிகிறது தேகம், உறிகிறது உள்ளம். ஓடுகிறேன் ஒரு பொட்டு ஈரம் தேடி ஓடுகிறேன். எல்லை தென்படா தருணம் இது.

ஆயுள் வரை வேண்டும் அம்மாவின் அன்பு


ஆயுள் வரை வேண்டும் என் அம்மாவின் அன்பு.. அம்மா கை விரல் பிடித்த கனம், அழுகை மறந்த காலம். அவளின் அரை விரலை என் துளி கையால் ஒளித்து வைத்ததிலொரு ஆனந்தம். கற்களும் முற்களும் கூட, சொர்க்க வாசலாய் தோன்றும் அவள் விரல் பிடித்த நேரம்.

கானகத்தின் கதறல்


கொழுத்தும் வெயிலில் குடையாய் நிழல் தந்த மரம் – இன்று உயிரை இழக்கும் நிலை இந்த உலகில் வர காரணம் ஏனோ?

யாருக்கும் வழி தெரியா காட்டுக்குள்


தனிமை.. யாருக்கும் வழி தெரியா காட்டுக்குள், ஒரு தனிமையான வாழ்க்கை.. வானத்து நிலவின் வாழ்க்கை தனிமை தான் என்றாலும் நான் நிலவல்லவே.. சூரியன் தொடா பூமி போல்,

என்றென்றும் உன்னோடு நான்


என்ன செய்கிறாய்.. என்னிடம் நீ என்ன செய்கிறாய்.. தென்றல் தீண்டிய பூவின் இதழ் போல், அசைகிறது என் மனம். உலகை இரசிக்க விரும்புகிறேன், உன் விரல் கோர்த்து.

தனிமையின் எல்லைகள்


அடிகளைத் தேடுகிறேன், அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க, வேதனை என்னும் கத்தியால் வெட்டப் பட்டதை மறந்து. சில்லரையாய் சிதறும் சிரிப்பு, உற்பத்தியில்லாத இதயத்தின் இடையில் இருந்து. கல்லோடும் மண்ணோடும்

ஆகாயக் கழுகுகள்


அம்மா கை விரல் பிடித்த கனம், அழுகை மறந்த காலம். அவளின் அரை விரலை என் துளி கையால் ஒளித்து வைத்ததிலொரு ஆனந்தம். கற்களும் முற்களும் கூட, சொர்க்க வாசலாய் தோன்றும் அவள் விரல் பிடித்த நேரம். அவள் கட்டிய முந்தானை கந்தலாயினும் கூட, அதில் கண்ட வாசனை சுகத்தை இன்னும் பெற இயலவில்லை பிறர் எவரிடமும். வெட்டிய மூங்கிலில் பற்றிய தீ போல அவள் விழிகள்.

வறண்ட நிலத்தில் ஒரு வாசகம்


தெருவெல்லாம் பிளந்திருக்க தீ பற்றியது என் தேகமெல்லாம். ஒரு சொட்டு நீர் தேடி ஓடியது கால்களெல்லாம். எரிகிறது தேகம், உறிகிறது உள்ளம். ஓடுகிறேன் ஒரு பொட்டு ஈரம் தேடி ஓடுகிறேன். எல்லை தென்படா தருணம் இது. எவ்விடம் செல்வேன் என்று தெரியாது, அடி எடுத்து வைக்கிறேன்,

என் பாதையின் பதிவுகள்-2


நேற்று மாலை பேருந்தை விட்டு விட்டேன். அடுத்த பேருந்து வர சரியாக ஒரு மணி நேரம் இருந்தது. பொதுவாக எல்லோருக்குமே பேருந்துக்காக காத்திருக்கும் நேரம் கொடுமையாகவே இருக்கும். எனக்கும் அப்படித்தான்.  ஆனால் நேற்று அந்த ஒரு மணி நேரத்தில் நான் சாலையில் பார்த்தவை பல. அந்த பலவற்றையும் கவனிக்க தூண்டியது ஒரு சம்பவம்.

மண் மகளின் மனம்


மனம் உடைந்து கிடக்கிறேன். உங்கள் திருக்கரம் என்னை தழுவிட மறுப்பதால்.. வாழ முடியாதோர்க்கும் வாழ்வு கொடுத்தேன். உங்கள் அரை சாண் வயிறு கழுவ-என் உயிர் ஆவியையும் சேர்த்து கொடுத்தேன். உங்களுக்காக நான் பட்ட பாடு, பொட்டல் நிலத்தில் பூத்த கள்ளியாய்

அன்பான அம்மாவுக்கு


உதிரங்கள் சொட்டச் சொட்ட உயிர் கொடுத்த தாயே, உன் உதிர்கின்ற கூந்தல் இழை சுமக்க வரம் தருவாயே. துணிச்சல் இல்லை அம்மா, உன்னை போல் வளைந்திட. காடு கரை அலைந்தாய், கல் சுமந்து காப்பாற்றினாய்,

என் பாதையின் பதிவுகள்-1


என் காதிலே காதல் கானம் நுழைந்து கொண்டிருந்தது பக்கத்துக் கடையின் இசைப் பெட்டியில் இருந்து. நானும் கேட்டு ரசித்த படி பேருந்து நிருத்தத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன். அருகில் நான்கு நடுத்தர வயதுடைய பெண்களும், கொஞ்சம் வயது முதிர்ந்த ஒரு முதியவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். தெருவில் மக்கள் கூட்டத்திற்கும் பஞ்சம் இல்லை. நிருத்தத்திற்கு பின்னால் ஒரு புது மணத்தம்பதிகள்

என் மனதில் உள்ளதை சொல்கிறேன்


என் மனதில் உள்ளதை சொல்கிறேன். சரியானதை ஏற்றுக்கொண்டு தவறை தயவு கூர்ந்து தெரிவியுங்கள் தோழமைகளே. இது என்னைப் பற்றி நான் அறிந்திட ஒரு வாய்ப்பாக அமைய விரும்புகிறேன். தோற்பது துயரம் என்று துவண்டு போன தோழமையே தோல்வி துயரம் இல்லை, தோற்பவர் மூடர் இல்லை. பாரத்தைக் கொடுத்த வாழ்க்கை பாதையை கொடுக்காதா என்ன? வஞ்சகம் நிறைந்த உலகமடா. அதில் வாழத் தெரிந்தவன் மேதையடா.. இது

கண்ணீர் மொழிக்கவிதை


கலங்காத கண்கள் வேண்டும் என்று கலங்கி நின்றேன் நானும். மயங்காத மஞ்சம் வேண்டும் என்று வியந்து நின்றேன் நானும்.   ஒரு பாவமும் அறியாது சிறு தூரமும் நகராது விழியோரம் ஏனோ இந்த கண்ணீர்.

உள்ளக் கொலை


வெறுப்பு என்னும் நெருப்பு மூட்டி வேகமாய் அம்பினை விட்டெறியும் உன் கண்கள்! ! தோராயமாய் தொண்ணூறு சதவிகிதம் இருக்கும்.. நானோ