வாழ்வே வரம்..


வாழ்வே வரம்.. வலியை வலியாக எண்ணாத உள்ளம், வாழ்வில் வழியை உருவாக்க நினைக்கின்ற வெள்ளம்.. கவலை,

சாலையோர சாகசங்கள்


மாலை நேரம் – ஒரு சாலை ஓரம் பார்த்தேன்.. பனித்துளி ஏந்திய பூக்களை அல்ல.. புழுதி சுமக்கும் புற்களை..

வாழ்வின் வாசனைகள்


வாழ்க்கை.. வானவில்லின் வண்ணம்.. அதை நாம் முழுமையாய் பார்ப்பதற்குள் மறைந்து போய் விடும். தேடித் தேடி தீர்க்கப் பட்ட நாட்கள். ஓடி ஓடி உதிர்க்கப் பட்ட பூக்கள்.

வீரத் தமிழ் தேசம்


தமிழனின் வீரத்தை கிராமிய நடையில் உரைக்க முயன்றுள்ளேன் தோழமைகளே. உங்கள் கருத்துக்களை தெரிவியுங்கள். அதோடு அனைவருக்கும் இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள். சீறி வரும் தேகத்திலே ஏறி வருது வீரக்காள. பாய்ந்து வரும் வேகத்திலே அனல் பறக்கும் மனசுக்குள்ள. எட்டி நின்னு பார்க்கயிலே ஈரக்குளை இறந்து போகும். பறந்து வந்து அடக்கயிலே

ஆகாயக் கழுகுகள்


அம்மா கை விரல் பிடித்த கனம், அழுகை மறந்த காலம். அவளின் அரை விரலை என் துளி கையால் ஒளித்து வைத்ததிலொரு ஆனந்தம். கற்களும் முற்களும் கூட, சொர்க்க வாசலாய் தோன்றும் அவள் விரல் பிடித்த நேரம். அவள் கட்டிய முந்தானை கந்தலாயினும் கூட, அதில் கண்ட வாசனை சுகத்தை இன்னும் பெற இயலவில்லை பிறர் எவரிடமும். வெட்டிய மூங்கிலில் பற்றிய தீ போல அவள் விழிகள்.

வறண்ட நிலத்தில் ஒரு வாசகம்


தெருவெல்லாம் பிளந்திருக்க தீ பற்றியது என் தேகமெல்லாம். ஒரு சொட்டு நீர் தேடி ஓடியது கால்களெல்லாம். எரிகிறது தேகம், உறிகிறது உள்ளம். ஓடுகிறேன் ஒரு பொட்டு ஈரம் தேடி ஓடுகிறேன். எல்லை தென்படா தருணம் இது. எவ்விடம் செல்வேன் என்று தெரியாது, அடி எடுத்து வைக்கிறேன்,

மகிழ்ச்சி வெற்றியின் சாவி


துயில் உறங்கும் போதும் துளி மகிழ்ச்சி வேண்டும்.. மனம் கண்ட கனவுகளில் மகிழ்ச்சி திளைத்திருக்க வேண்டும்.. என்ன இது வாழ்க்கை என்றுளறும் பேர்களுக்கு

என் பாதையின் பதிவுகள்-2


நேற்று மாலை பேருந்தை விட்டு விட்டேன். அடுத்த பேருந்து வர சரியாக ஒரு மணி நேரம் இருந்தது. பொதுவாக எல்லோருக்குமே பேருந்துக்காக காத்திருக்கும் நேரம் கொடுமையாகவே இருக்கும். எனக்கும் அப்படித்தான்.  ஆனால் நேற்று அந்த ஒரு மணி நேரத்தில் நான் சாலையில் பார்த்தவை பல. அந்த பலவற்றையும் கவனிக்க தூண்டியது ஒரு சம்பவம்.

நடவுப் பாட்டு(கிராமிய பாட்டு)


ஊர்ப்பக்கம் ஓங்கிய குரலில் ஒய்யாரமாய் பாடுவார்கள் நடவுப்பாட்டு. ஆறு வயதில் அம்மாவோடு வயலுக்கு போகும் போது என்னை பொலியில் (வரப்பு) உட்கார வைத்து விட்டு நடவு போடும் போது அவர்கள் பாடியதில் எனக்கு தெரிந்ததை எழுதுகிறேன் தோழமைகளே.. நடவு வேல நடக்குதுங்க நாளும் நல்லா இருக்குதுங்க.. பொடி நடையும் ஆகாதுங்க பொழுது கடத்த வேணாமுங்க..

அன்பான அம்மாவுக்கு


உதிரங்கள் சொட்டச் சொட்ட உயிர் கொடுத்த தாயே, உன் உதிர்கின்ற கூந்தல் இழை சுமக்க வரம் தருவாயே. துணிச்சல் இல்லை அம்மா, உன்னை போல் வளைந்திட. காடு கரை அலைந்தாய், கல் சுமந்து காப்பாற்றினாய்,

என் பாதையின் பதிவுகள்-1


என் காதிலே காதல் கானம் நுழைந்து கொண்டிருந்தது பக்கத்துக் கடையின் இசைப் பெட்டியில் இருந்து. நானும் கேட்டு ரசித்த படி பேருந்து நிருத்தத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன். அருகில் நான்கு நடுத்தர வயதுடைய பெண்களும், கொஞ்சம் வயது முதிர்ந்த ஒரு முதியவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். தெருவில் மக்கள் கூட்டத்திற்கும் பஞ்சம் இல்லை. நிருத்தத்திற்கு பின்னால் ஒரு புது மணத்தம்பதிகள்

என் மனதில் உள்ளதை சொல்கிறேன்


என் மனதில் உள்ளதை சொல்கிறேன். சரியானதை ஏற்றுக்கொண்டு தவறை தயவு கூர்ந்து தெரிவியுங்கள் தோழமைகளே. இது என்னைப் பற்றி நான் அறிந்திட ஒரு வாய்ப்பாக அமைய விரும்புகிறேன். தோற்பது துயரம் என்று துவண்டு போன தோழமையே தோல்வி துயரம் இல்லை, தோற்பவர் மூடர் இல்லை. பாரத்தைக் கொடுத்த வாழ்க்கை பாதையை கொடுக்காதா என்ன? வஞ்சகம் நிறைந்த உலகமடா. அதில் வாழத் தெரிந்தவன் மேதையடா.. இது