நீளமான பாதை, நீளாத நாட்கள்


நீளமான பாதை நிலைத்திருக்கும் வாழ்வில்.. நிலையில்லா நாட்கள் நாம் வாழும் வாழ்க்கை.. கலையாத கனவுகள் கரைந்திருக்கும் நெஞ்சில்..  

வான்மேக வசந்தங்கள்


வான் மேக வசந்தங்கள், தேனிரைத்துப் போகிறதோ.. மண் வாசம் வேண்டும் என, தூரல் தூவிச் செல்கிறதோ.. மனதோரம் கொண்ட மௌனங்கள் மலர் வனத்தை உருவாக்க, கன நேரம் ஏற்ற சொந்தம் உயிரெனவே மாறிப் போக,

கனவிலும் நீ தான்.. உயிரிலும் நீ தான்..


வாய் மொழி தோன்றவில்லை, உன்னைப் பற்றி யோசிக்கையில். மௌன மொழி பேசுகிறேன், உன்னை மட்டும் எண்ணி எண்ணி.. உனைக்காண கண்களிலோ அளவில்லா ஏக்கம் கொண்டேன். அவர்களை தெரியும், ஆனால் அன்று அன்பு தெரியவில்லை. அன்பைத் தெரியும், ஆனால் இன்று உன்னைத்தவிர வேறொன்றுமில்லை.

கானகத்தின் கதறல்


கொழுத்தும் வெயிலில் குடையாய் நிழல் தந்த மரம் – இன்று உயிரை இழக்கும் நிலை இந்த உலகில் வர காரணம் ஏனோ?

இறந்து போன கனவுக்கு உயிர் கொடுத்தஇயற்கை-10


இறந்து போன கனவுக்கு உயிர் கொடுத்த இயற்கையின் இறுதி பகுதி இன்று.. இந்தப் பகுதியோடு இந்த தொடர் கவிதை முடிவடைகிறது.. வாழ்வில் எல்லோருக்கும் துன்பம் வரும். எல்லோரும் அதை அனுபவித்து தான் ஆக வேண்டும். ஆனால் அந்த துன்பமே தோற்கும் அளவிற்கு வாழ்வது தான் நம் வாழ்க்கைக்கு நாம் கொடுக்கும் அடையாளம்.. அந்த அடையாளத்தைப் பெற முயன்றவர்கள் சிலர், முயற்சி செய்யாமலே மடிந்து போனவர்கள் பலர்.. முயற்சி என்பது செயலில் மட்டும் இல்லை, நம் மனதின் எண்ணங்களிலும்…

இறந்து போன கனவுக்கு உயிர் கொடுத்த இயற்கை-4


உங்களின் விருப்பம் மற்றும் கருத்துக்கள் தெரிவித்தமை கண்டு மனம் மகிழ்ந்தேன் தோழமைகளே.. மிக்க நன்றி தோழமைகளே.. கல்வி.. எல்லோருக்கும் அது ஒரு வழக்கமான ஒன்று. ஆனால் படிக்க வழி இல்லாதவர்களுக்கு? இனி இன்றைய பகுதிக்குச் செல்வோம்..

என் மனதைத் தொட்ட நிகழ்வுகள்


அது நான் கண்ட காட்சி. அன்று வழக்கம் போல் அலுவலகம் சென்று, பணி முடித்து மாலை வீடு திரும்ப பேருந்து நிலையத்தில் பேருந்துக்காக காத்திருந்தேன்.. அப்போது என் மனதில் உடல் களைப்பின் பிரதிபலிப்பும், மனக்களைப்பின் சோர்வுகளும் சுமந்து நின்றிருந்தேன்.. “தினமும் இதே சுழற்சி… காலை எழுந்து புறப்பட்டு அலுவலகம், வேலை முடித்து வீடு” என்று என்னை சலித்துக் கொண்டுடிருந்த வேளை அது..! அப்பொழுது என்னைக் கடந்து சென்றது ஒரு தள்ளு வண்டி. அப்போது குளிர்காலம் என்பதால் சூடான…